Του Γεώργιου Σ. Κανταρτζή

«Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε!»

Η  αχαριστία είναι αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας. Αν ρωτήσετε τους ανθρώπους αν είναι αχάριστοι, οι περισσότεροι θα απαντήσουν, «όχι, βέβαια!»

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του αχάριστου; Ο αχάριστος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, τους συναδέλφους, τα οικονομικά του… Σ’ όλα βρίσκει κάτι άσχημο και σ’ αυτό επικεντρώνεται. Πιστεύει πως γεννήθηκε άτυχος και όλα του πάνε στραβά. Συνεχώς  βρίσκει κάτι που δεν του αρέσει ή του λείπει. Θεωρεί τους άλλους υπεύθυνους για  τις αποτυχίες του… Ο Κλεόβουλος, από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, τονίζει: «ο αχάριστος άνθρωπος μοιάζει με σπασμένο πιθάρι, στο οποίο ότι καλό και αν ρίξεις θα πέσει στο κενό».

Στην εποχή μας, που όλα κινούνται με γρήγορο ρυθμό, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νιώθουν την ανάγκη να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους. Οι αμέτρητες υποχρεώσεις είναι οι προτεραιότητές τους. Πώς θα ένιωθες αν, κάποιος  που του έδωσες δώρο, δεν Σου έλεγε ένα «ευχαριστώ»;

Ζούμε σε χώρα με μακραίωνη ένδοξη ιστορία, με ήλιο και θάλασσα και ένα σωρό άλλα αγαθά.  Όταν σου έρχεται να γκρινιάσεις, σκέψου την κατάσταση των συνανθρώπων σου που ζουν σε γειτονικές χώρες και θα συνειδητοποιήσεις πόσο προνομιούχοι είμαστε! Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά τα προνόμια, οι στατιστικές δείχνουν ότι είμαστε πρωταθλητές εμείς οι Έλληνες στη γκρίνια και στη μεμψιμοιρία- γεμίσαμε από παραπονιάρηδες.

Οι Ισραηλίτες

Μελετώντας τη Βίβλο, βλέπουμε τις εμπειρίες του λαού Ισραήλ. Αν και ήταν ο περιούσιος λαός του Θεού, συνεχώς γόγγυζαν. Ό,τι κι αν έκανε ο Θεός γι’ αυτούς- και τι δεν έκανε!- δεν ήταν ποτέ αρκετό. Ακόμη και μετά τη θαυματουργική απελευθέρωσή τους από τη δουλεία των Αιγυπτίων και την υπόσχεση του Θεού ότι θα τους οδηγήσει στη χώρα της υπόσχεσης που «έρρεε γάλα και μέλι» (΄Εξοδος 3:8), δεν σταμάτησαν να παραπονιούνται. Γι’ αυτό και ο Θεός είπε: «με παρόργισαν ήδη δέκα φορές, και δεν υπάκουσαν στη φωνή μου» και εξαιτίας της αχαριστίας και των γογγυσμών τους, κανένας απ’ εκείνη τη γενιά δεν μπήκε στη Γη της Επαγγελίας» (Αριθμοί 14:20-40)…

Και στις ημέρες της επίγειας διακονίας του Χριστού και των Αποστόλων, ο λαός Ισραήλ δεν άλλαξε. Ενώ ο Χριστός έκανε μοναδικά θαύματα, οι περισσότεροι δεν Του εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους. Χτυπητό παράδειγμα αγνωμοσύνης είναι η θεραπεία των δέκα λεπρών, που βρίσκουμε στο Ευαγγέλιο του Λουκά κεφ. 17:11-19. Από τους δέκα, που θεραπεύτηκαν από τη φρικτή αρρώστια, μόνο ένας ευχαρίστησε τον Χριστό κι αυτός ήταν Σαμαρείτης! Και τότε ο Ιησούς με παράπονο είπε: «οι άλλοι εννιά πού είναι;»…

Σημείο των εσχάτων ημερών

Ένα από τα σημεία των εσχάτων ημερών είναι και η αχαριστία. Ο απόστολος Παύλος, λέει: «οι άνθρωποι θα είναι… αχάριστοι…» (Β΄Τιμ. 3:1,2). Απ’ αυτά που βλέπουμε γύρω μας, διαπιστώνουμε έναν άκρατο εγωισμό που σαρώνει και την πατρίδα μας. Ενήλικες, παιδιά και έφηβοι γίνονται ολοένα και πιο αχάριστοι. Η αχαριστία έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις. Κι όμως, παρά την κρίση, αν κρίνουμε πώς ζει ο νεοέλληνας σε σύγκριση μ’ εκείνους που πέρασαν πολέμους, κατοχή, ανέχεια, που στερούνταν ακόμη και τα στοιχειώδη της ζωής, πρέπει ταπεινά να εκφράζει την ευγνωμοσύνη του στον Θεό για τα τόσα που απολαμβάνει. Αντίθετα, απομακρύνεται περισσότερο από τον Θεό!

Ο Αβραάμ Λίνκολν, δήλωσε για τους συμπατριώτες του: «Είμαστε οι αποδέκτες των εκλεκτών δώρων του Ουρανού. Απολαύσαμε για πολλά χρόνια ειρήνη και ευημερία. Έχουμε αυξημένο πλούτο και δύναμη, όσο κανένα άλλο έθνος, αλλά έχουμε ξεχάσει τον Θεό…και έχουμε φανταστεί, στην απατηλότητα της καρδιάς μας, ότι όλες αυτές οι ευλογίες  ήταν αποτέλεσμα της δικής μας υπέρτερης σοφίας και αρετής».

Η πηγή της αγνωμοσύνης

Για να βρούμε την πηγή της αγνωμοσύνης πρέπει να ανατρέξουμε στη Βίβλο. Εκεί μας αποκαλύπτεται το πιο εγωιστικό, υπερφίαλο και αχάριστο ον που υπήρξε ποτέ- ο  Σατανάς. Πριν από την ανταρσία του ενάντια στον Θεό ήταν αρχάγγελος, που ονομαζόταν Εωσφόρος. (Ησαΐας 14:12-14).

Η καρδιά του, όμως, γέμισε αλαζονεία και ματαιοδοξία. Ήταν αχάριστος στον Θεό που τον δημιούργησε και αντ’ αυτού επαναστάτησε εναντίον Του. Πίστεψε ότι ήταν καλύτερος από τον Δημιουργό του!

Πώς να είμαι ευγνώμων;

Η αχαριστία είναι η πιο κοινή αμαρτία. Αν και είναι μέρος της φύσης μας, πρέπει να μάθουμε  να την νικούμε. Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσουμε κάποια σεμινάρια.  Απλώς, να εφαρμόσουμε μερικούς τρόπους για να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας και προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο μας. Να πλησιάζεις καθημερινά με προσευχή, δοξολογία  και  ευχαριστία τον Θεό και να Τον ευχαριστείς για όλες τις ευλογίες και ευεργεσίες Του. Διαβάζουμε: «ευχαριστώντας πάντοτε και για όλα το Θεό και Πατέρα μας» (Εφεσ. 5:20). «Και καθετί που λέτε ή κάνετε, φροντίστε όλα να γίνονται στ’ όνομα του Κυρίου Ιησού, και να ευχαριστείτε έτσι το Θεό και Πατέρα μέσω αυτού» (Κολ. 3:17).

Ένας άλλος τρόπος να εκφράσουμε ευγνωμοσύνη στον Θεό είναι οι προσφορές μας για το έργο Του. Για όσους δεν το κάνουν, είναι σκληρά τα λόγια του Θεού: «Μπορεί ο άνθρωπος να εξαπατήσει το Θεό; Εσείς όμως με απατάτε κι ύστερα ρωτάτε:  ‘‘μα πώς σε απατάμε;’’ Με απατάτε στις δεκάτες και στις προσφορές..». (Μαλαχίας 3:8-10).

Πρέπει να εκφράζουμε  ευγνωμοσύνη στους συνανθρώπους μας, για τα τόσα που κάνουν για εμάς- εξυπηρετήσεις, κάποιο λόγο ενθάρρυνσης… Στις ημέρες μας ξεχάσαμε την ευγένεια, την αβρότητα, τους  καλούς τρόπους. Να λέμε  συχνά «ευχαριστώ» και «παρακαλώ». Αυτές οι μικρές λέξεις κάνουν τους άλλους να αισθάνονται ικανοποίηση!

Ακόμη, να  μετράμε τις ευλογίες και  όχι τα προβλήματα  και τις ελλείψεις μας. Ενώ εσύ μπορείς να απολαμβάνεις υγεία, να έχεις όλες τις ανέσεις ζεις και τα αγαθά, ενώ υπάρχουν εκατομμύρια συνάνθρωποί μας σ’ όλο τον κόσμο, που στερούνται και τα στοιχειώδη της ζωής.

Είναι εύκολο να κωλύσουμε την χρόνια αρρώστια της γκρίνιας. Όταν συλλάβουμε τον εαυτό μας να παραπονιέται για τα οικονομικά, την εργασία, την οικογένεια, ας θυμούμαστε ότι, όλα όσα επιτρέπει ο Θεός, έχουν κάποιο σκοπό, να μας διδάξουν κάποια μαθήματα. Αν και είναι δύσκολο, θα μας κάνει καλό να τα αντιμετωπίσουμε με τέτοιο πνεύμα. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για να γίνει  το κέικ δεν έχουν όλα την ίδια γεύση. Μεμονωμένα μπορεί είναι άνοστα… Το τελικό αποτέλεσμα, μετά τον φούρνο, πάντα είναι καλό – το κέικ είναι νόστιμο!

Όταν οι άνθρωποι γκρινιάζουν για καταστάσεις που ο Θεός έχει επιτρέψει, καλό είναι να θυμούνται τα λόγια του αποστόλου Παύλου:  «Δεν το λέω αυτό επειδή στερούμαι, γιατί εγώ έμαθα να αρκούμαι σ’ αυτά που έχω…΄Ολα να τα κάνετε χωρίς γογγυσμούς και αμφισβητήσεις…»   (Φιλιπ. 4:11-15).

Μερικά από τα πράγματα για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες:

1. Για κάθε μέλος της οικογένειας μας, τους συγγενείς, τους φίλους, τους συνεργάτες…. Σκέψου πώς θα ένιωθες, παρά τις όποιες τριβές μαζί τους, χωρίς όλους αυτούς;.
2. Για τη δουλειά που έχουμε, για να κερδίσουμε τα προς το ζην.
3. Για την τροφή, τα ρούχα, τη στέγη, που κάνουν τη ζωή μας άνετη.
4. Για την Αγία Γραφή, τον Λόγο του Θεού που είναι δώρο που μας έχει δώσει ο Ουράνιος Πατέρας μας. Χωρίς το Βιβλίο αυτό, δεν θα ξέραμε από πού ήρθαμε και πού πάμε.
5. Και πάνω απ’ όλα για τη Θυσία του Χριστού. Ήμασταν καταδικασμένοι σε θάνατο (Ρωμ. 6:23). Ο Χριστός, που είναι αναμάρτητος, πέθανε στον Σταυρό, στη θέση μας, για τις αμαρτίες μας. Μας λύτρωσε και ανήκουμε στην οικογένεια Του. Όσοι δέχτηκαν τη σωτηρία Του, απέκτησαν αιώνια ζωή. Μπορώ να μην Του εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου για το δώρο της σωτηρίας μου; «Ας ευχαριστούμε, λοιπόν, το Θεό για την ανέκφραστη δωρεά του» (Β΄Κορ. 9:15).

Καθώς μπήκαμε στο 2020, δεν ξέρουμε ποιους «γίγαντες» θα αντιμετωπίσουμε. Γνωρίζουμε, όμως, Εκείνον που όπλισε τον μικρό Δαβίδ για να νικήσει τον γίγαντα Γολιάθ. Σύνθημά μας, τη νέα χρονιά ας είναι τα λόγια παραίνεσης του αποστόλου Παύλου στην Α΄ Θεσσαλονικείς κεφ. 5: «Πάντοτε  να χαίρεστε» (εδ. 16),  «μη σταματήσετε να προσεύχεσθε ποτέ» (εδ.17),  «για όλα να ευχαριστείτε» (εδ. 18). Κι όλα αυτά επειδή «γιατί αυτό είναι πραγματικά το θέλημα Θεού  για σας που ανήκετε στον Ιησού Χριστό» (εδ. 18)