Από το βιβλίο του Erwin W. Lutzer: “An act of God?”

Μετάφραση: Αντρέας Φούρναρης, Εκπαιδευτικός

 

“Γιατί να πoυν τα έθνη: Kαι πoύ είναι o Θεός τoυς; Aλλά, o Θεός μας είναι στoν oυρανό· όλα όσα θέλησε δημιούργησε.” (Ψαλμός 115:2-3).

Μου είπαν ότι μετά από έναν σεισμό στην Καλιφόρνια, μια ομάδα ποιμένων συναντήθηκε για ένα πρωινό προσευχής. Καθώς συζητούσαν για αδιάβατους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας και ερειπωμένα κτίρια, συμφώνησαν ότι ο Θεός είχε πολύ μικρή σχέση με την καταστροφή. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι εφόσον η γη βρίσκεται κάτω από την Κατάρα της Δημιουργίας, οι σεισμοί, καθώς και άλλες φυσικές καταστροφές, συμβαίνουν απλώς σύμφωνα με τους νόμους της φύσης. Αλλά, αφού κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα, ένας από τους ποιμένες έκλεισε τη συνάντηση με προσευχή, ευχαριστώντας τον Θεό για τη χρονική στιγμή του σεισμού, που έγινε στις πέντε το πρωί, όταν υπήρχαν λιγότεροι άνθρωποι στους δρόμους.

Είχε λοιπόν ο Θεός κάποια σχέση με αυτόν τον σεισμό ή όχι; Πώς μπορεί κάποιος να συμπεραίνει ότι ο Θεός δεν είχε εμπλακεί και μετά να Τον ευχαριστεί για τη συμμετοχή Του; Δεν μπορεί να ισχύουν και οι δύο απόψεις. Τυφώνες, ανεμοστρόβιλοι, τσουνάμι, σεισμοί, η γη μας καθημερινά προσβάλλεται από μικρές και μεγάλες καταστροφές. Ποιος λοιπόν είναι ο ρόλος του Θεού σ’ αυτά τα θλιβερά γεγονότα; Διαισθητικά, οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος. Όταν χτυπά η τραγωδία, οι άνθρωποι τον φωνάζουν. Γνωρίζουμε ότι όταν κάτι είναι εκτός του ελέγχου μας, πρέπει να καλέσουμε μια ανώτερη δύναμη για βοήθεια. Αλλά, αν οι άνθρωποι γνωρίζουν διαισθητικά ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος, πώς εξηγούμε τα απερίγραπτα βάσανα που συνοδεύουν τέτοιες καταστροφές;

Ποιος είναι υπεύθυνος;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό — οι φυσικές καταστροφές δεν τιμούν τη φήμη του Θεού. Ως εκ τούτου, πολλοί χριστιανοί προσπαθούν να τον απαλλάξουν από κάθε ευθύνη για αυτά τα αποκρουστικά γεγονότα. Θέλουν να τον «βγάλουν από τη δύσκολη θέση», για να Τον βοηθήσουν να διατηρήσει την εικόνα ενός στοργικού Θεού. Κάποιοι το κάνουν αυτό, λέγοντας ότι ο Θεός είναι αδύναμος — δεν μπορεί πραγματικά να σταματήσει αυτές τις καταστροφές από το να συμβούν, αλλά θα εργαστεί πολύ σκληρά, για να βγάλει κάτι καλό από αυτές. Άλλοι προσπαθούν να ρίξουν όλη την ευθύνη στον διάβολο, λέγοντας ότι ο Θεός δεν εμπλέκεται σε κανένα από τα κακά πράγματα που συμβαίνουν — είναι απλώς ένας θεατής.

Είναι ο Θεός αδύναμος;

Ας ξεκινήσουμε με τους ανθρώπους που προσπαθούν να προστατεύσουν τη φήμη του Θεού, ισχυριζόμενοι ότι δεν είναι σε θέση να αποτρέψει τις συμφορές που σφυροκοπούν τον πλανήτη μας από τη μια μέρα στην άλλη. Φοβούνται ότι αν πούμε ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος για τις φυσικές καταστροφές ή ότι τις επιτρέπει λόγω ενός ανώτερου σκοπού, θα διώξουμε τους ανθρώπους μακριά από τη χριστιανική πίστη. «Γιατί οι άνθρωποι να θέλουν να έρθουν σε έναν Θεό που θα έκανε τόσο φρικτά πράγματα;» ρωτούν. Ωστόσο, όταν λέμε απερίσκεπτα ότι «ο Θεός θα βγάλει κάτι καλό από αυτό» ή ότι «στο τέλος νικάμε», αυτό δεν παρηγορεί εκείνους που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα ή υπάρχοντα ύστερα από μια καταστροφή.

Συμφωνώ ότι τέτοιες επιπόλαιες δηλώσεις δεν θα παρηγορήσουν αμέσως τους πενθούντες. Στην πραγματικότητα, το να δίνεις τέτοιες απαντήσεις,  χωρίς καμιά συμπόνια ή κατανόηση, θα μπορούσε όντως να απομακρύνει τους ανθρώπους από τον Θεό παρά να έλθουν προς Αυτόν. Ως χριστιανοί, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί τι λέμε σε όσους θρηνούν για μια μεγάλη απώλεια. Μερικές φορές είναι καλύτερα να παραμένουμε σιωπηλοί, χωρίς να προσποιούμαστε ότι έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε εκ μέρους του Θεού, αλλά, απεναντίας, να ενεργούμε καλοπροαίρετα για λογαριασμό Του. Θα μιλήσω περισσότερο για αυτό αργότερα σε αυτό το κεφάλαιο.

Το να υιοθετήσουμε την προσέγγιση ότι ο Θεός είναι αδύναμος, ανίκανος να χειριστεί τις δυνάμεις της φύσης, σημαίνει ότι πιστεύουμε πως ο Θεός είναι πεπερασμένος. Αν όμως ισχύει κάτι τέτοιο και  ο Θεός αντιμετωπίζει τις φυσικές καταστροφές, κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορεί, αφού συμβούν, πώς μπορεί να εμπιστευτεί κανείς έναν τέτοιο Θεό; Εάν είναι αβοήθητος μπροστά σε έναν τυφώνα, πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι θα υποτάξει μια μέρα κάθε κακό; Το να πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι πεπερασμένος,  μπορεί μεν να Τον «βγάζει από τη δύσκολη θέση» σε σχέση με τις φυσικές καταστροφές, θέτει όμως εν αμφιβόλω τις αναμενόμενες νίκες των εσχάτων ημερών.

Ωστόσο, η Βίβλος δεν περιγράφει έναν αδύναμο Θεό. Στην πραγματικότητα, κάνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Θεός είναι ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ.  Σκεφτείτε, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα, πώς τονίζει η Γραφή τη δύναμη του Θεού πάνω στη δημιουργία Του:

«Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τους ουρανούς και τη γη» (Γένεση 1:1)

«Εσύ είσαι αυτός πoυ στερεώνεις τα βoυνά με τη δύναμή σoυ, πoυ είσαι περιζωσμένoς με ισχύ· εσύ είσαι αυτός πoυ κατασιγάζεις τoν ήχo τής θάλασσας, τoν ήχo των κυμάτων της, και τoν θόρυβo των λαών.» (Ψαλμός 65:6-7)

«Δικοί σου είναι οι ουρανοί, και δική σου είναι η γη· την οικουμένη και το πλήρωμά της, εσύ τα θεμελίωσες.Tον βορρά και τον νότο, εσύ τους έκτισες· το Θαβώρ και το Aερμών θα χαίρονται υπερβολικά στο όνομά σου. Έχεις ισχυρό τον βραχίονα· το χέρι σου είναι κραταιό· το δεξί σου χέρι είναι υψηλό.» (Ψαλμός 89:11-13)

«Σηκώστε ψηλά τα μάτια σας, και δείτε, πoιoς τα δημιούργησε αυτά; Aυτός πoυ βγάζει τo στράτευμά τoυς κατά αριθμό· αυτός πoυ καλεί όλα αυτά με τo όνoμά τoυς στη μεγαλειότητα της δύναμής τoυ, επειδή, είναι ισχυρός σε εξoυσία· δεν του λείπει τίπoτε. (Ησαΐας 40:26)

 «Tότε, αφού σηκώθηκε, επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη.» (Ματθαίος 8:26)

«Τα αόρατα του Θεού βλέπονται φανερά από την εποχή τής κτίσης τού κόσμου, καθώς νοούνται διαμέσου των δημιουργημάτων του, και η αιώνια δύναμή του και η θεότητα, ώστε αυτοί να είναι αναπολόγητοι.»  (Ρωμαίους 1:20)

Θα ήταν πράγματι παράξενο αν ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, δεν μπορούσε και να τον ελέγξει. Το να περιγράφεις τον Θεό ως πολύ αδύναμο για να χειριστεί φυσικές καταστροφές δεν τιμά καθόλου τη φήμη του Θεού, δεν Τον απαλλάσσει και δεν είναι καθόλου βιβλικό. Η απάντηση στην ερώτηση, «Είναι ο Θεός αδύναμος;» είναι ένα ηχηρό ΟΧΙ! Ο Θεός είναι παντοδύναμος και απόλυτα ικανός να ελέγχει τη φύση.

Φταίει ο διάβολος για τις καταστροφές;

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο μερικοί χριστιανοί προσπαθούν να απαλλάξουν τον Θεό από την ανάμειξη σε φυσικές καταστροφές, είναι απλώς με το να κατηγορούν για όλα τον διάβολο. Ο Θεός δεν είναι υπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει, λένε∙ δημιούργησε τον κόσμο και τον άφησε να ακολουθεί την πορεία του∙ η φύση είναι κάτω από τη φθορά και ο σατανάς, όντας ο θεός αυτού του κόσμου, σπέρνει τον όλεθρο και την καταστροφή.

Πράγματι, η Γραφή δηλώνει ξεκάθαρα ότι η φύση είναι κάτω από κατάρα, όπως και οι άνθρωποι: «Kαι στον Aδάμ είπε: Eπειδή υπάκουσες στον λόγο τής γυναίκας σου, και έφαγες από το δέντρο, από το οποίο σε είχα προστάξει λέγοντας: Nα μη φας απ’ αυτό, καταραμένη να είναι η γη εξαιτίας σου· με λύπες θα τρως τους καρπούς της όλες τις ημέρες τής ζωής σου» (Γένεση 3:17). Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι ο σατανάς μπορεί όντως να εμπλέκεται στις φυσικές καταστροφές. Έχουμε ένα τέτοιο παράδειγμα στο βιβλίο του Ιώβ. Ενεργώντας υπό την επίβλεψη του Θεού και μέσα σε καθορισμένα όρια, ο σατανάς έριξε φωτιά από τον ουρανό και σκότωσε όχι μόνο  τα πρόβατα και τους δούλους, αλλά αργότερα, σήκωσε κι έναν ισχυρό άνεμο, με αποτέλεσμα, τα δέκα παιδιά του Ιώβ να καταπλακωθούν κάτω από τα ερείπια του σπιτιού και να πεθάνουν όλα (Ιώβ 1). Είναι σαφές ότι ο διάβολος χαίρεται πολύ να προκαλεί όλεθρο και καταστροφή. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε την άθλια ζωή του δαιμονισμένου, προτού ο Ιησούς διατάξει τη λεγεώνα των δαιμόνων να τον αφήσουν. Το Ευαγγέλιο του Λουκά τον περιγράφει ως άστεγο και γυμνό, που ζούσε σε ένα νεκροταφείο, ουρλιάζοντας και σπάζοντας  αλυσίδες και δεσμά, εντελώς μόνος και χωρίς καμιά ελπίδα (Λουκάς 8:26-29). Αυτό είναι ένα στιγμιότυπο του απώτερου στόχου του σατανά για τα έμβια όντα. Εδώ υπάρχει απόδειξη, αν χρειάζεται απόδειξη, ότι οι σατανικές δυνάμεις μπορεί πράγματι να συνδέονται με τις φυσικές καταστροφές, που πλήττουν τον πλανήτη μας.

Αν λοιπόν εμπλέκεται ο διάβολος, αυτό σημαίνει ότι ο Θεός μένει εκτός; Ακολουθεί μια «πολιτική αποστασιοποίησης», όταν πρόκειται για καταστροφές; Απαλλάσσεται έτσι από την ευθύνη; Είναι για όλα υπεύθυνος ο διάβολος; Σαφώς, η απάντηση σε όλες αυτές τις ερωτήσεις, είναι όχι. Ο Θεός δεν έχει μεταβιβάσει τις συμφορές στον «άμοιρο» κύριο αντίπαλό Του, τον διάβολο, χωρίς να διατηρεί αυστηρή επίβλεψη και απόλυτο έλεγχο της φύσης. Κανένας σεισμός δεν επέρχεται, κανένας ανεμοστρόβιλος δεν μαίνεται και κανένα τσουνάμι δεν παρασύρει πόλεις και χωριά, αν δεν το επιτρέψει ο Θεός.

Ωστόσο, αυτό το συμπέρασμα δημιουργεί κάποια άλλα ερωτήματα . . .

Τι σημαίνει λοιπόν ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο;

Αν ο Θεός δεν είναι καθόλου αδύναμος στο να διαχειριστεί τη δημιουργία Του και αν δεν μπορούμε να ρίξουμε όλη την ευθύνη στον σατανά, τότε πού μας οδηγεί αυτό; Μας οδηγεί στο γεγονός ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και έχει τον έλεγχο – και αυτό ισχύει και για τις φυσικές καταστροφές. Πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά αυτό το σημείο. Πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ της δευτερεύουσας αιτίας των καταστροφικών γεγονότων και της υπέρτατης αιτίας τους. Η δευτερεύουσα αιτία της φωτιάς και του ανέμου, που σκότωσε τα παιδιά του Ιώβ ήταν η δύναμη του σατανά.

Αλλά, προσέξτε: ήταν ο Θεός που έδωσε στον σατανά τη δύναμη να προξενήσει τον όλεθρο. Ο Θεός ήταν αυτός που έθεσε τα όρια του τι μπορούσε ή δεν μπορούσε να κάνει ο σατανάς. Στην πραγματικότητα, ο Θεός είπε: «Σατανά, μπορείς να πας ως εδώ, όχι παραπέρα. Βάζω τα όρια ως εδώ». Γι’ αυτό ο Ιώβ, πολύ σωστά, δεν είπε ότι ο θάνατος των παιδιών του ήταν έργο του διαβόλου. Αντιθέτως, είπε: «o Kύριoς έδωσε, και o Kύριoς αφαίρεσε· ας είναι ευλoγημένo τo όνoμα τoυ Kυρίoυ!» (Ιώβ 1:21). Επιστημονικά μιλώντας, γνωρίζουμε ότι η δευτερεύουσα αιτία ενός σεισμού οφείλεται σε ένα ρήγμα κάτω από τον φλοιό της γης. Η επιφάνεια του φλοιού της γης κινείται προς μία κατεύθυνση, ενώ οι τεκτονικές πλάκες κάτω από αυτόν κινούνται σταδιακά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι δευτερεύουσες αιτίες ενός ανεμοστρόβιλου είναι οι ασταθείς ατμοσφαιρικές συνθήκες σε συνδυασμό με ζεστό, υγρό αέρα. Η δευτερεύουσα αιτία ενός τυφώνα είναι μια μεγάλη αέρια μάζα, που θερμαίνεται και τροφοδοτείται από τη θερμότητα του ωκεανού.

Όλα αυτά τα καιρικά φαινόμενα μπορεί να λάβουν ή να μην λάβουν την ορμή τους από τον σατανά, ωστόσο, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η υπέρτατη αιτία αυτών των γεγονότων είναι ο Θεός. Κυβερνά μέσω ενδιάμεσων αιτιών και μερικές φορές με άμεση παρέμβαση, αλλά σε κάθε περίπτωση, είναι υπεύθυνος. Εξάλλου, είναι ο Δημιουργός και ο Συντηρητής όλων αυτών που υπάρχουν. Ψάλλουμε μαζί με τον Isaac Watts:

«Ούτε ένα φυτό δεν υπάρχει ούτε ένα λουλούδι,

Που να μην κάνει γνωστές τις δόξες Σου·

Σύννεφα υψώνονται  και θύελλες φυσούν,

με εντολή από τον θρόνο Σου.»

Τι σημαίνει λοιπόν για εμάς ότι ο Θεός έχει τον έλεγχο, ακόμη κι όταν συμβαίνουν φυσικές καταστροφές; Πώς να αντιμετωπίσουμε κάτι τέτοιο;

Πρώτον, πολλοί θεολόγοι, που συμφωνούν ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος για τη φύση, τονίζουν ότι ο Θεός δεν ορίζει τις φυσικές καταστροφές, αλλά μόνο επιτρέπει να συμβούν. Η κατανόηση της διαφοράς μεταξύ αυτών των λέξεων είναι χρήσιμη, ειδικά αφού στο βιβλίο του Ιώβ ο Θεός επέτρεψε στον σατανά να επιφέρει καταστροφές για να δοκιμάσει τον Ιώβ. Ωστόσο, να θυμάστε ότι ο Θεός, που επιτρέπει να συμβούν φυσικές καταστροφές, θα μπορούσε να επιλέξει να μην τις αφήσει να συμβούν. Το γεγονός ότι τις επιτρέπει, δείχνει ότι είναι μέσα στα όρια της πρόνοιας και του θελήματός Του. Ο διάβολος δεν επιτρέπεται να ενεργεί πέρα από τα όρια που θέτει ο Θεός.

Δεύτερον – και αυτό είναι σημαντικό – ο Θεός μερικές φορές απεικονίζεται να έχει τον έλεγχο της φύσης ακόμη και χωρίς δευτερεύουσες ή φυσικές αιτίες. Όταν οι μαθητές είχαν φτάσει στα όριά τους, περιμένοντας να πνιγούν σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, ο Χριστός ξύπνησε από έναν υπνάκο και είπε στα κύματα: «Σιώπα, φιμώσου!» Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο: «Σταμάτησε τότε ο άνεμος κι έγινε απόλυτη γαλήνη» (Μάρκος 4:39). Ο Χριστός θα μπορούσε να είχε πει παρόμοια λόγια προς το παλιρροϊκό κύμα στην Παπούα Νέα Γουινέα ή στις καταρρακτώδεις βροχές που προκάλεσαν τις κατολισθήσεις λάσπης στη Βενεζουέλα και θα Τον είχαν υπακούσει. Με τον λόγο του Χριστού, το τσουνάμι στη Νοτιοανατολική Ασία θα είχε καταλαγιάσει, προτού χτυπήσει τις ακτές. Προσέξτε σε ποιον αποδίδουν οι Γραφές παλιρροϊκά κύματα και τσουνάμι που συμβαίνουν: «Aυτός είναι που κτίζει τα υπερώα του στον ουρανό, και θεμελιώνει τον θόλο του επάνω στη γη· ο οποίος προσκαλεί τα νερά τής θάλασσας, και τα ξεχύνει επάνω στο πρόσωπο της γης· το όνομά του είναι ο Kύριος» (Αμώς 9:6).

Τρίτον, αν οι ουρανοί διακηρύττουν τη δόξα του Θεού, αν είναι αλήθεια ότι ο Κύριος αποκαλύπτει τον χαρακτήρα Του μέσω της θετικής πλευράς της φύσης, δεν είναι λογικό ότι και οι συμφορές της φύσης αποκαλύπτουν κάτι γι’ Αυτόν; Αν η φύση πρόκειται να μας δώσει μια ισορροπημένη εικόνα του Θεού, θα πρέπει να δούμε και την κρίση Του. «Όλα όσα ο Kύριος θέλησε δημιoύργησε, στoν oυρανό, και στη γη, στις θάλασσες, και σε όλες τις αβύσσoυς. Aνεβάζει σύννεφα από τα ακρότατα μέρη τής γης· κάνει αστραπές για βρoχή· βγάζει ανέμoυς από τoυς θησαυρoύς τoυ. (Ψαλμός 135:6-7).

Η υπογραφή του Θεού

Μετά το τσουνάμι στη Νοτιοανατολική Ασία, ένας υποτιθέμενος χριστιανός κληρικός, ρωτήθηκε αν ο Θεός είχε κάποια σχέση με την καταστροφή. «Όχι», απάντησε. «Το ερώτημα γιατί συνέβη, απαιτεί γεωλογική και όχι θεολογική απάντηση». Διαβάζει την ίδια Βίβλο που διαβάζω εγώ; Ή μήπως έχει διαβάσει τη Βίβλο και απλώς επέλεξε να μην την πιστέψει; Ποιος έστειλε τον Κατακλυσμό την εποχή του Νώε; Ο Θεός είπε: «Θα επιφέρω κατακλυσμό των νερών επάνω στη γη, για να εξολοθρεύσω κάθε σάρκα, που έχει μέσα της πνεύμα ζωής κάτω από τον ουρανό· κάθε τι που βρίσκεται επάνω στη γη, θα πεθάνει.» (Γένεση 6:17). Ο Θεός καθόρισε τον χρόνο, τη διάρκεια και την ένταση της βροχής. Και έγινε σύμφωνα με τον λόγο Του. Θα ήταν δύσκολο να πειστεί ο Νώε ότι ο Θεός δεν είχε καμία σχέση με τον καιρό, ότι το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να θρηνήσει όταν ήρθε ο Κατακλυσμός.

Ποιος έστειλε τις πληγές στην Αίγυπτο; Ποιος έκανε τον ήλιο να σταματήσει για να μπορέσει ο Ιησούς του Ναυή να κερδίσει μια μάχη; Ποιος πρώτος σφράγισε τους ουρανούς και κατόπιν έφερε βροχή, ως απάντηση στην προσευχή του Ηλία; Ποιος προκάλεσε τον σεισμό, όταν οι γιοι του Κορέ επαναστάτησαν εναντίον του Μωυσή; Αυτό το γεγονός που καταγράφεται στην Αγία Γραφή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον:

«Kαι  [ο Μωυσής] καθώς έπαυσε να λέει όλα αυτά τα λόγια, σχίστηκε το έδαφος, που ήταν από κάτω τους. Kαι άνοιξε η γη το στόμα της, και κατάπιε αυτούς, και τις οικογένειές τους, και όλους τούς ανθρώπους, που ήταν μαζί με τον Kορέ, και ολόκληρη την περιουσία τους. Kι αυτοί κατέβηκαν ζωντανοί στον άδη, και όλα τα δικά τους, και η γη έκλεισε από πάνω τους· και αφανίστηκαν μέσα από τη συναγωγή» (Αριθμοί 16:31-33).

Μπορεί κανείς να πει ότι ο Θεός δεν είναι η υπέρτατη αιτία αυτών των καταστροφών; Στην ιστορία του Ιωνά, ο βιβλικός συγγραφέας δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το ποιος προκάλεσε την καταιγίδα, που ανάγκασε τους ναυτικούς να πετάξουν τον λαθρεπιβάτη στη θάλασσα. «O Kύριος, όμως, σήκωσε έναν δυνατό άνεμο επάνω στη θάλασσα, και έγινε μία μεγάλη φουρτούνα μέσα στη θάλασσα, και το πλοίο κινδύνευε να συντριφτεί» (Ιωνάς 1:4). Οι ναύτες αγωνιούσαν να ξεφορτώσουν το ανεπιθύμητο φορτίο τους, αλλά διαβάζουμε ότι «… σήκωσαν τον Iωνά, και τον έριξαν μέσα στη θάλασσα· και η θάλασσα στάθηκε από τον θυμό της» (Ιωνάς 1:15). Φαίνεται ότι η Αγία Γραφή δεν ενδιαφέρεται τόσο για την υπόληψη του Θεού όσο μερικοί θεολόγοι. Ορίζει ξεκάθαρα τον Θεό ως υπεύθυνο για τον άνεμο, τη βροχή και τις συμφορές της γης.

Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι ιστορίες; Παρατηρήστε ότι ο Θεός εμπλέκεται σ’ αυτές σχολαστικά. Είτε ήταν σεισμός είτε μανιασμένος άνεμος ή καταιγίδα, τα γεγονότα ήρθαν και έφυγαν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Επιπλέον, πολλές από αυτές τις συμφορές ήταν πράξεις κρίσης με τις οποίες ο Θεός εξέφρασε πόσο απεχθανόταν την ανυπακοή. Στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, αυτές οι κρίσεις γενικά χώριζαν τους ευσεβείς ανθρώπους από τους κακούς (κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει). Ωστόσο, ακόμη και τότε, μερικές φορές οι ευσεβείς ήταν επίσης θύματα αυτών των κρίσεων. Τα παιδιά του Ιώβ σκοτώθηκαν, όχι επειδή ήταν κακά, αλλά επειδή ο Θεός ήθελε να δοκιμάσει τον πατέρα τους. Από την άλλη, θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, ο Θεός μερικές φορές έστελνε μια φυσική καταστροφή για να βοηθήσει τον λαό Του. Στη διάρκεια μιας μάχης, όταν ο γιος του Σαούλ, ο Ιωνάθαν, σκότωσε έναν Φιλισταίο, διαβάζουμε: «Kαι έγινε τρόμoς στo στρατόπεδo, στα χωράφια, και σε oλόκληρo τoν λαό· η φρoυρά, και εκείνoι πoυ λεηλατούσαν, και αυτoί κατατρόμαξαν, και συνταράχθηκε η γη· ώστε ήταν σαν τρόμoς Θεoύ» (Α’ Σαμουήλ 14:15). Και στην Καινή Διαθήκη, ένας σεισμός απελευθέρωσε τον Παύλο και τον Σίλα από τη φυλακή: «Kαι κατά τα μεσάνυχτα, ο Παύλος και ο Σίλας καθώς προσεύχονταν, υμνούσαν τον Θεό· και τους άκουγαν με προσοχή οι φυλακισμένοι. Kαι ξαφνικά έγινε ένας μεγάλος σεισμός, ώστε σαλεύτηκαν τα θεμέλια του δεσμωτηρίου· και αμέσως άνοιξαν όλες οι θύρες, και λύθηκαν απ’ όλους τα δεσμά!» (Πράξεις 16:25-26). Και οι δύο αυτοί σεισμοί είχαν την υπογραφή του Θεού πάνω τους. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη φύση για να εκτελέσει τις εντολές Του. Άμεσα ή έμμεσα, μπορεί να προκαλέσει σεισμό στις πέντε το πρωί. Ο Θεός κάνει αυτό που θέλει.

Είναι πραγματικά καλός ο Θεός μας;

Αν ο Θεός είναι η υπέρτατη αιτία όλων των πραγμάτων και αν κάνει αυτό που θέλει σ΄ αυτή τη γη – συμπεριλαμβανομένης της φύσης και των φυσικών καταστροφών –  μπορούμε να Του ρίξουμε το φταίξιμο για το κακό και τα δεινά, που προκαλούν αυτές οι καταστροφές; Πώς μπορεί ο Θεός να είναι καλός,  όταν επιτρέπει (ή κάνει) πράγματα που φαίνονται τόσο καταστροφικά και οδυνηρά για τους ανθρώπους; Σίγουρα εμείς, αν είχαμε τη δύναμη να αποτρέψουμε έναν σεισμό, αν μπορούσαμε να σταματήσουμε ένα τσουνάμι, θα το είχαμε κάνει. Όπως ανέφερα στην εισαγωγή, οι φυσικές καταστροφές δεν είναι «κακές» με τη συνήθη έννοια της λέξης. Αν ένα τσουνάμι γινόταν στη μέση του ωκεανού και δεν επηρέαζε κανέναν λαό, δεν θα το θεωρούσαμε κακό. Όταν επηρεάζονται όμως άνθρωποι και όταν συμβαίνουν θάνατοι και κακουχίες, τέτοιες καταστροφές γίνονται «κακές». Υπό το φως αυτών που είπα, πρέπει να κατηγορείται ο Θεός για τέτοιες ολέθριες καταστροφές, που δημιουργούν απερίγραπτο ανθρώπινο πόνο; Η λέξη κατηγορώ υπονοεί αδικοπραγία και δεν πιστεύω ότι μια τέτοια λέξη πρέπει να έχει  ποτέ εφαρμογή σε σχέση με τον Θεό. Αλλά, ακόμη και το να ρωτάμε αν ο Θεός είναι υπεύθυνος για τις φυσικές καταστροφές, δεν είναι πρέπον, αφού η λέξη ευθύνη συνήθως υπονοεί λογοδοσία και ο Θεός δεν λογοδοτεί σε κανέναν: «Ο Θεός μας είναι στoν oυρανό· όλα όσα θέλησε δημιούργησε» (Ψαλμός 115:3).

Ας ξεκινήσουμε συμφωνώντας ότι ο Θεός ενεργεί με διαφορετικό σύνολο κανόνων. Αν στεκόσασταν δίπλα από μια πισίνα και βλέπατε ένα μικρό παιδάκι να κινδυνεύει να πνιγεί και δεν κάνατε τίποτα για να το βοηθήσετε, θα μπορούσε να σας κινήσουν αγωγή για εγκληματική αμέλεια. Ωστόσο, ο Θεός παρακολουθεί καθημερινά παιδιά να πνίγονται ή να λιμοκτονούν και δεν παρεμβαίνει. Στέλνει ξηρασία σε χώρες της Αφρικής, προκαλώντας έλλειψη τροφίμων. Στέλνει τσουνάμι, εξαφανίζοντας σπίτια και καλλιέργειες. Είμαστε υποχρεωμένοι να κρατάμε τους ανθρώπους ζωντανούς όσο το δυνατόν περισσότερο,  αλλά αν ο Θεός τηρούσε αυτό το πρότυπο, κανείς δεν θα πέθαινε ποτέ. Ο θάνατος είναι μέρος της κατάρας: «Από χώμα πλάστηκες και στο χώμα θα επιστρέψεις» (Γένεση 3:19). Αυτό που για εμάς θα ήταν εγκληματικό, για τον Θεό είναι καθημερινό φαινόμενο.

Ποια είναι η διαφορά; Ο Θεός είναι ο Δημιουργός. Εμείς είμαστε τα δημιουργήματα. Επειδή ο Θεός είναι ο δωρητής της ζωής, έχει επίσης το δικαίωμα να αφαιρέσει ζωές. Έχει μια μακροπρόθεσμη ατζέντα που είναι πολύ πιο περίπλοκη από το να κρατήσει τους ανθρώπους ζωντανούς όσο το δυνατόν περισσότερο. Ο θάνατος και η καταστροφή είναι μέρος του σχεδίου Του. «Eπειδή, oι βoυλές μoυ δεν είναι βoυλές σας oύτε oι δρόμoι σας oι δικοί μου δρόμoι, λέει o Kύριoς. Aλλά, όσo ψηλoί είναι oι oυρανoί από τη γη, έτσι και oι δρόμoι μoυ είναι ψηλότερoι από τoυς δρόμoυς σας, και oι βoυλές μoυ από τις δικές σας βoυλές» (Ησαΐας: 55: 8-9). Ο φιλόσοφος John Stuart Mill έγραψε ότι οι φυσικές καταστροφές αποδεικνύουν ότι ο Θεός δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα καλός και παντοδύναμος. Αν ήταν, τα βάσανα και η ευτυχία θα επιμερίζονταν προσεκτικά σε όλους τους ανθρώπους, με κάθε άνθρωπο να λαμβάνει ακριβώς αυτό που του άξιζε. Δεδομένου ότι οι φυσικές καταστροφές φαίνονται τυχαίες, επηρεάζοντας τόσο τους καλούς όσο και τους κακούς ανθρώπους, ο Θεός δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα καλός και παντοδύναμος. Ο Μill ξεχνά, ωστόσο, ότι δεν λαμβάνουμε τις τελικές μας ανταμοιβές και τιμωρίες σε αυτή τη ζωή. Πραγματικά, οι Γραφές διδάσκουν ότι οι ευσεβείς συχνά υπομένουν τις πιο τρομερές κακουχίες. Επομένως, καταλήγουμε στο εξής: Πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει έναν καλό και πάνσοφο σκοπό για τις θλιβερές τραγωδίες που προκαλούν οι καταστροφές. Μιλώντας για τον σεισμό στην Τουρκία που στοίχισε χιλιάδες ζωές, ο πάστορας John Piper είπε ότι ο Θεός έχει εκατοντάδες χιλιάδες σκοπούς από τους οποίους οι περισσότεροι θα παραμείνουν κρυμμένοι σε μας μέχρι να μπορέσουμε να τους κατανοήσουμε στο τέλος του αιώνα. Ο Θεός έχει ένα σκοπό για κάθε άνθρωπο. Για κάποιους ο σκοπός Του είναι οι μέρες τους στη γη να τελειώνουν, όταν χτυπήσει η καταστροφή. Για τους επιζώντες υπάρχουν άλλες ευκαιρίες να αναδιατάξουν τις προτεραιότητές τους και να επικεντρωθούν σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Μια γυναίκα, κατά τη διάρκεια του τυφώνα Κατρίνα, είπε ότι έχασε τα πάντα εκτός από τον Θεό. Πιθανότατα μιλούσε για χιλιάδες ανθρώπους, που στράφηκαν σε Αυτόν μέσα στην απόλυτη απελπισία τους.

Ο Θεός δεν χαίρεται με τα βάσανα της ανθρωπότητας. Νοιάζεται για τον κόσμο και τους ανθρώπους Του.  «Aλλά, εσύ, Kύριε, είσαι Θεός οικτίρμονας, και ελεήμονας, μακρόθυμος, και πολυέλεος, και αληθινός» (Ψαλμός 86:15). Ο Θεός δεν χαίρεται με τον θάνατο των ασεβών, αλλά χαίρεται όταν επιστρέφουν από τους πονηρούς τους δρόμους (Ιεζεκιήλ 18:23). Εμείς, ως πεπερασμένα όντα, δεν μπορούμε να κρίνουμε τον άπειρο Θεό μας και δεν είναι υποχρεωμένος να μας πει όλα όσα κάνει. Όπως το περιέγραψε ο Παύλος, ο πηλός δεν έχει το δικαίωμα να πει στον αγγειοπλάστη τι να κάνει (Ρωμαίους 9:19-21). Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τους σκοπούς του Θεού, πριν υποκλιθούμε στην εξουσία Του. Και το γεγονός ότι εμπιστευόμαστε τον Θεό, παρόλο που δεν έχει αποκαλύψει τις λεπτομέρειες, είναι ακριβώς το είδος της πίστης που ευφραίνει την καρδιά Του. «Xωρίς, μάλιστα, πίστη είναι αδύνατον κάποιος να τον ευαρεστήσει· επειδή, αυτός που προσέρχεται στον Θεό, πρέπει να πιστέψει, ότι είναι, και γίνεται μισθαποδότης σ’ αυτούς που τον εκζητούν» (Εβραίους 11:6). Ο κυρίαρχος Θεός μάς έχει δώσει βάσιμους λόγους, για να τον εμπιστευόμαστε. Η πίστη θα είναι πάντοτε απαραίτητη, αλλά η πίστη μας έχει ισχυρά στηρίγματα. Δεν πιστεύουμε σε σοφιστικούς μύθους, αλλά σε αξιόπιστες αναφορές για το θέλημα, τη δύναμη  και τη συμπεριφορά του Θεού προς εμάς, όπως περιγράφονται στην Αγία Γραφή.

Αντιδρώντας στον πόνο με συμπόνοια

Ο Θεός, που δημιούργησε τους νόμους της φύσης και τους ελέγχει, έτσι ώστε να «ακολουθούν την πορεία τους», είναι ο ίδιος Θεός που μας προστάζει να πολεμήσουμε ενάντια σε αυτές τις φυσικές δυνάμεις. Πριν από την πτώση, ο Θεός έδωσε στον Αδάμ και την Εύα την εντολή να κυβερνήσουν τη φύση. Μετά την πτώση, αυτή η εντολή συνεχίστηκε, παρόλο που η γη θα έδινε αγκάθια και τριβόλια και η τεκνοποίηση θα σήμαινε πάλη με τον πόνο.  Η επιθυμία για ζωή θα γινόταν αγώνας για ζωή. Έχουμε δει ξανά και ξανά την αδιάκοπη συμπόνια ανθρώπων, που προσπαθούν να διασώσουν  και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο θύματα φυσικών καταστροφών. Διαθέτουν χρήματα, αγαθά, υπηρεσίες, χρόνο και κόπο, για να προσφέρουν βοήθεια εκεί που είναι περισσότερο απαραίτητη. Οι φιλανθρωπικές δωρεές στον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό για την ανακούφιση των θυμάτων στην Αϊτή, σημείωσαν ρεκόρ μέσω τηλεφωνικών γραπτών μηνυμάτων, συγκεντρώνοντας 7 εκατομμύρια δολάρια σε 24 ώρες! Αυτή είναι η στιγμή που η δόξα του Θεού λάμπει ακόμη και στις πιο σκοτεινές περιόδους.

Ο Θεός χρησιμοποιεί τη φύση για να μας ευλογήσει και να μας προκαλέσει, να μας θρέψει και να μας διδάξει. Θέλει να αγωνιστούμε ενάντια στα χτυπήματα των φυσικών καταστροφών, όπως ακριβώς αγωνιζόμαστε ενάντια στο διάβολο, ώστε να θριαμβεύσουμε σ’ αυτόν τον πεσμένο κόσμο. Αν και η φύση βρίσκεται υπό την επίβλεψη του Θεού,  καλούμαστε να καταπολεμήσουμε ασθένειες και επιδημίες. Μπορούμε και πρέπει να αγωνιστούμε για καλύτερη ιατρική περίθαλψη, καθαρό νερό και τρόφιμα για τους λιμοκτονούντες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε όσους βρίσκονται σε κίνδυνο, ακόμη και με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο.

Ο Μαρτίνος Λούθηρος, όταν ρωτήθηκε αν οι χριστιανοί έπρεπε να βοηθήσουν τους ασθενείς και τους ετοιμοθάνατους, τότε που η πανώλη έπληξε τη Βιτεμβέργη, είπε ότι ο καθένας θα έπρεπε να απαντήσει την ερώτηση μόνος του. Πίστευε ότι η επιδημία μεταδιδόταν από πονηρά πνεύματα, αλλά πρόσθεσε: «Παρόλα αυτά,  είναι  απόφαση του Θεού και τιμωρία στην οποία πρέπει να υποταχθούμε υπομονετικά και να υπηρετούμε τον πλησίον μας, διακινδυνεύοντας τη ζωή μας, καθώς μας προτρέπει κι ο απόστολος Ιωάννης: «Aπό τούτο έχουμε γνωρίσει την αγάπη, επειδή εκείνος την ψυχή του έβαλε για χάρη μας· και εμείς οφείλουμε να βάζουμε τις ψυχές μας για χάρη των αδελφών» (Α’ Ιωάννη 3:16).

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για λοιμογόνους ιούς γρίπης, που μολύνουν ανθρώπους σε επιδημικές διαστάσεις. Ορισμένοι χριστιανοί μπορεί να αναρωτιούνται αν θα πρέπει να βοηθούν όσους είναι άρρωστοι, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα σχόλια του Λούθηρου για την πανώλη της Βιτεμβέργης, καθίστανται πολύ επίκαιρα. Και συνέχισε:

«Αν είναι θέλημα του Θεού να έρθει το κακό πάνω μας και να μας καταστρέψει,  καμιά από τις προφυλάξεις μας δεν θα μας βοηθήσει.  Ο κάθε ένας θα πρέπει να το πάρει αυτό στα σοβαρά. Πρώτα από όλα, αν αισθάνεται υποχρεωμένος να παραμείνει εκεί που μαίνεται ο θάνατος για να υπηρετήσει τον πλησίον του,  ας παραδοθεί στο Θεό και ας πει:  «Κύριε είμαι στα χέρια σου. Εσύ με κράτησες εδώ, ας γίνει το θέλημά Σου. Είμαι το ταπεινό πλάσμα Σου. Μπορείς να μου πάρεις τη ζωή ή να με διατηρήσεις στον λοιμό με τον ίδιο τρόπο σαν να ήμουν σε φωτιά, νερό, ξηρασία ή οποιονδήποτε άλλο κίνδυνο».

Ναι, η πανώλη  ήταν «απόφαση του Θεού», αλλά πρέπει επίσης να κάνουμε ότι μπορούμε για να σώσουμε τις ζωές των αρρώστων και να υπηρετήσουμε τους ετοιμοθάνατους. Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό, όταν μας δίνει την ευκαιρία να σώσουμε τους τραυματίες και τους πληγέντες σε μια καταστροφή. Οι τραγωδίες μάς δίνουν την ευκαιρία να υπηρετήσουμε τους ζωντανούς και να παρηγορήσουμε τους ετοιμοθάνατους γύρω μας. Μέσα από τις τραγωδίες των άλλων έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε τον άνετο τρόπο ζωής μας και να συμμεριστούμε τα βάσανα των συνανθρώπων μας.

Ιστορικά, η Εκκλησία πάντα ανταποκρινόταν στις τραγωδίες με θυσία και θάρρος. Κατά τη διάρκεια του 3^ου αιώνα μ.Χ. ο Τερτυλλιανός κατέγραψε ότι όταν οι ειδωλολάτρες εγκατέλειπαν τους πλησιέστερους συγγενείς τους στην πανώλη, οι χριστιανοί έμεναν και υπηρετούσαν τους αρρώστους. Όταν ο τυφώνας Κατρίνα χτύπησε τις ακτές στον Κόλπο του Μεξικού,  οι εκκλησίες στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων για να βοηθήσουν τα θύματα. Τα μέλη της εκκλησίας προετοίμασαν δεκάδες χιλιάδες γεύματα για ανθρώπους που έμειναν άστεγοι και σκορπισμένοι σε καταφύγια. Η μία εκκλησία βοηθούσε την άλλη να ξεκινήσει την επώδυνη διαδικασία της μετεγκατάστασης και της ανοικοδόμησης. Ακόμα και ο κοσμικός τύπος αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η γραφειοκρατία της κυβέρνησης δεν εμπόδισε τις εκκλησίες να βοηθήσουν θυσιαστικά σε ώρα ανάγκης. Αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν η κυβέρνηση και ο Ερυθρός Σταυρός το έκανε ο λαός του Θεού. Έτσι πρέπει να είναι. Έτσι γινόμαστε τα χέρια και τα πόδια του Ιησού στον κόσμο. Τις μέρες μετά τον τυφώνα Τζόπλιν το 2011, η σύζυγος ενός πάστορα έγραψε σε μια φίλη της: «Ο τυφώνας και  οι συνέπειές του σίγουρα μας έχουν καταβάλει. Όλα τα πράγματα με τα οποία ασχολούνται οι ποιμένες των εκκλησιών σε καθημερινή βάση – γάμοι σε κρίση, μικροπρέπειες, παρεξηγήσεις, αμαρτίες κάθε είδους –  δεν εξαφανίζονται, όταν έρχεται η καταιγίδα. Δεν μπαίνουν στο περιθώριο. Παίρνουν φωτιά. Μα ούτε και οι ίδιοι οι πάστορες, αυτοί οι ακούραστοι, ανιδιοτελείς, τρυφεροί υπηρέτες, που επιδιώκουν συνεχώς να ευαρεστούν τον Θεό και να υπηρετούν την εκκλησία Του, δεν εξαφανίζονται. Μένω έκπληκτη με αυτούς τους ανθρώπους».

Ο Ιησούς συγκινήθηκε για τη δεινή θέση που έφερε η κατάρα της αμαρτίας πάνω στον άνθρωπο. Τον βλέπουμε να κλαίει στον τάφο του Λαζάρου και ακούμε τους βαθιούς αναστεναγμούς Του. «O Iησούς, λοιπόν, στενάζοντας πάλι μέσα του, έρχεται στον τάφο. Yπήρχε δε ένα σπήλαιο, και επάνω του ήταν τοποθετημένη μία πέτρα» (Ιωάννης 11:38). Αφού αφαιρέθηκε η πέτρα, ο Ιησούς φώναξε: « Λάζαρε, έλα έξω!» και ο νεκρός ζωντάνεψε στην παρουσία των κατάπληκτων θεατών. Ο Ιησούς, που έμεινε μακριά και μερικές επιπλέον ημέρες, μέχρι να πεθάνει ο Λάζαρος, είναι ο ίδιος που τον ανέστησε από τους νεκρούς. Όπως ο Ιησούς, έτσι κι εμείς θρηνούμε για τον φρικτό πόνο που βιώνουν οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη. Όπως ο κλαίων προφήτης Ιερεμίας, βρίσκουμε τον εαυτό μας να λέει:   «Σήκω, βόησε τη νύχτα, όταν αρχίζoυν oι βάρδιες φύλαξης· να ξεχύνεις την καρδιά σoυ σαν νερό μπρoστά από τo πρόσωπo τoυ Kυρίoυ· ύψωσε σ’ αυτόν τα χέρια σoυ, για τη ζωή των νηπίων σoυ, πoυ λιπoθυμoύν από την πείνα επάνω στις άκρες όλων των δρόμων» (Θρήνοι 2:19).

Παρόλο που η σύγχρονη ιατρική και τεχνολογία μάς επιτρέπουν να αποτρέπουμε τον θάνατο όσο το δυνατόν περισσότερο, τελικά όλοι θα νικηθούμε από τη δύναμη του. Κι όμως στο τέλος νικάμε! Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο.

Απαντώντας στον Θεό με πίστη

Αν εξακολουθείτε να έχετε κάποια αμφιβολία στο μυαλό σας ότι τελικά ο Θεός έχει τον έλεγχο της φύσης,  επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω: Έχετε προσευχηθεί ποτέ για όμορφο καιρό, όταν πρόκειται να γίνει ένας γάμος; ‘Εχετε προσευχηθεί ποτέ για βροχή σε περίοδο ξηρασίας; Έχετε ζητήσει ποτέ από τον Θεό να σας προστατεύσει κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας; Πολλοί άνθρωποι, που ισχυρίζονται ότι ο Θεός δεν έχει κανέναν έλεγχο πάνω στον καιρό, αλλάζουν γνώμη, όταν ένας ανεμοστρόβιλος έρχεται προς το μέρος τους. Εφόσον επικαλούμαστε τον Θεό με απεγνωσμένη προσευχή, παραδεχόμαστε ότι αυτός έχει τον έλεγχο.

Είναι επίσης ζωτικής σημασίας να καταλάβουμε ότι αν η φύση είναι έξω  από τα χέρια του Θεού τότε κι εμείς και εμείς έξω από τα χέρια Του. Δεν θα ήμασταν τίποτα περισσότερο από θύματα της φύσης και έτσι θα πεθαίναμε, ανεξάρτητα από το θέλημα Του. Ο Ιησούς, ωστόσο, μας διαβεβαιώνει ότι ο Πατέρας μας θα μας φροντίσει.

«Δεν πουλιούνται πέντε σπουργίτια για δύο ασσάρια; Kαι ένα απ’ αυτά δεν είναι λησμονημένο μπροστά στον Θεό· αλλά, και οι τρίχες του κεφαλιού σας είναι όλες αριθμημένες. Mη φοβάστε, λοιπόν· από πολλά σπουργίτια διαφέρετε» (Λουκάς 12: 6-7). Ο Θεός, που φροντίζει τα μικροσκοπικά σπουργίτια και μετράει τις τρίχες της κεφαλής μας,  είναι υπεύθυνος και για τη φύση.

Οι ποιμένες στην Καλιφόρνια, λοιπόν, είχαν δίκιο που ευχαρίστησαν τον Θεό, που ο σεισμός έγινε νωρίς το πρωί, όταν υπήρχε μικρή κίνηση στους αυτοκινητοδρόμους. Έκαναν λάθος, ωστόσο, που είπαν ότι ο Θεός δεν είχε υπό την ευθύνη Του την τραγωδία,  φυσικά και την είχε – τόσο βιβλικά όσο και λογικά.

Δεν υπάρχει ίσως μεγαλύτερο μυστήριο από τον ανθρώπινο πόνο, οπότε ας παραδεχτούμε ταπεινά ότι δεν μπορούμε να καθορίσουμε εμείς τους τρόπους του Θεού.

Ο Άγγλος ποιητής του 18ου αιώνα William Cowper,  έθεσε τα μυστήρια του Θεού στη σωστή τους διάσταση:

Ο Θεός με μυστηριώδη τρόπο κινείται

Τα θαύματά Του για να κάνει.

Βηματίζει στης θάλασσας τα κύματα

Και καλπάζει πάνω στην καταιγίδα.

Βαθιά, σε ανεξιχνίαστα ορυχεία,

Με αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία,

Φυλάει τα λαμπρά σχέδια Του

Και εκτελεί το κυρίαρχο θέλημά Του.

Εσείς, φοβισμένοι άγιοι, πάρτε νέο θάρρος!

Τα σύννεφα που τόσο πολύ τρέμετε

Με έλεος είναι γεμάτα και με ευλογίες

Θα ράνουν το κεφάλι σας.

Μην κρίνετε τον Κύριο με αδύναμη αίσθηση,

Αλλά εμπιστευθείτε τον για τη χάρη Του∙

Πίσω από ένα σύννεφο σκυθρωπό

Ένα πρόσωπο κρύβει χαμογελαστό.

Οι σκοποί του θα μεστώσουν γρήγορα,

Ξεδιπλώνονται κάθε ώρα∙

Γεύση πικρή μπορεί να έχει το μπουμπούκι,

Αλλά γλυκό θα είναι το λουλούδι.

Η τυφλή απιστία σίγουρα πλανάται,

Μάταια το έργο Του θέλει να αναλύσει∙   

Μόνος ερμηνευτής είναι ο Θεός,

Και Αυτός ξεκάθαρα θα το αποκαλύψει.

«Μη λυπάσαι επειδή δεν καταλαβαίνεις το μυστήριο της ζωής», έγραψε ένας σοφός άνθρωπος. «Πίσω από το κάλυμμα κρύβονται πολλές χαρές».

Ο πιστός που εμπιστεύεται τον Θεό, γνωρίζει ότι έτσι είναι.

 

Από το βιβλίο του Erwin W. Lutzer: “An act of God?”

Μετάφραση: Αντρέας Φούρναρης, Εκπαιδευτικός