«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου» – Οδυσεας Ελύτης

Μητέρα! Τι όνομα γλυκό, τιμημένο, τραγουδισμένο  και ευλογημένο όσο κανένα άλλο! Είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, μια πηγή ζωής, αγάπης και θυσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες χώρες του κόσμου η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου έχει καθιερωθεί ως γιορτή της μητέρας, ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής σ’ εκείνην που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου. Η μητέρα είναι εκείνη που προσφέρει ανιδιοτελώς, στηρίζει, καθοδηγεί και  που αγαπά χωρίς όρους. «Η μητέρα είναι αυτό το πρόσωπο που βλέποντας ότι υπάρχουν μόνο τέσσερα κομμάτια πίτα για πέντε άτομα, λέει ότι ποτέ δεν της άρεσε η πίτα» – Teneva Jordan.

Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, όπου κυριαρχούν ο υλισμός και ο ατομισμός, η αξία της μητρότητας  ολοένα και υποβαθμίζεται. Τονίζεται κυρίως η προσωπική ελευθερία ώστε πολλοί  να θεωρούν τη μητρότητα δευτερεύοντα ρόλο. Παράλληλα, πολλοί νέοι δεν παντρεύονται, προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες, παρατηρείται αύξηση των διαζυγίων και μείωση των γεννήσεων, γεγονότα που φανερώνουν ανησυχητικές  κοινωνικές αλλαγές,

Η χριστιανική πίστη αναγνωρίζει τη μητέρα ως πρόσωπο με ιερή αποστολή. Η μητρότητα δεν είναι απλώς ένας ρόλος ή ένα καθήκον, αλλά είναι αποστολή, διακονία ζωής. Η μητέρα δεν διαμορφώνει μόνο το σώμα του παιδιού της, αλλά και την ψυχή και τον χαρακτήρα του. Με τη στάση της, τα λόγια της και το παράδειγμά της, επηρεάζει ριζικά τη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών της. Ιδιαίτερα η θεοσεβής μητέρα ξεχωρίζει για τα χαρακτηριστικά της. Μελετά τον Λόγο του Θεού και προσεύχεται με θέρμη  και  αντλεί δύναμη και οδηγία για το δύσκολο έργο της ανατροφής. «Γιε μου, τι να σου πω, σπλάχνο μου και γιε των προσευχών μου (Παροιμίες 31:2)

Η Βίβλος αποτελεί γι’ αυτήν οδηγό ζωής και πηγή σοφίας. Δεν περιορίζεται μόνο στη θεωρητική γνώση, αλλά εφαρμόζει στην καθημερινότητά της τις αρχές που διδάσκει, δίνοντας ζωντανό παράδειγμα στα παιδιά της. Τέτοιες ήταν η γιαγιά Λωίδα και η μητέρα Ευνίκη του Τιμόθεου. Το γράφει ο Παύλος:. «αναπολώντας την ανυπόκριτη πίστη που έχεις, η οποία είχε φωλιάσει αρχικά στην καρδιά της γιαγιάς σου Λωίδας και της μητέρας σου Ευνίκης, και είμαι βέβαιος, και στη δική σου» ( Β΄Τιμ. 1:5)

Η αγάπη της είναι χωρίς όρους. Δεν εξαρτάται από τη συμπεριφορά των παιδιών της, αλλά παραμένει σταθερή και ανιδιοτελής. Είναι μια αγάπη που συγχωρεί, που καλύπτει τα λάθη, που στηρίζει και ενθαρρύνει. Παράλληλα, η ζωή της χαρακτηρίζεται από θυσία. Προσφέρει τον χρόνο, τις δυνάμεις και πολλές φορές την ίδια της την άνεση για το καλό της οικογένειας. «Μπορεί η γυναίκα να λησμονήσει το βρέφος της που θηλάζει, ώστε να μη ελεήσει το παιδί τής κοιλιάς της; Σαν παιδί, που το παρηγορεί η μητέρα του, έτσι θα σας παρηγορήσω εγ»( Ησαΐας 49:15).

Η θεοσεβής μητέρα δημιουργεί ένα περιβάλλον χαράς και ειρήνης στο σπίτι. Η χαρά της δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά πηγάζει από τη σχέση της με τον Θεό. Αυτή η εσωτερική ειρήνη μεταδίδεται και στα παιδιά της, τα οποία μεγαλώνουν σε ένα κλίμα αγάπης και ασφάλειας. «Οι σοφές γυναίκες οικοδομούν το σπίτι τους» ( Παροιμίες.14:1).

Επιπλέον, χαρακτηρίζεται από αυτάρκεια και διάκριση. Δεν παρασύρεται από την επιδίωξη υλικών αγαθών, αλλά εμπιστεύεται τον Θεό για την κάλυψη των αναγκών της. Διακρίνει το σωστό από το λάθος και καθοδηγεί τα παιδιά της με σοφία και σύνεση. Συγχωρεί εύκολα, γνωρίζοντας ότι η συγχώρηση είναι απαραίτητη για την αρμονία της οικογένειας. «Άκουσε γιε μου του πατέρα σου τη διδαχή και μην περιφρονήσεις της μητέρας σου τις συμβουλές· 9γιατί στεφάνι ομορφιάς είναι αυτά για το κεφάλι σου και περιδέραιο για το λαιμό σου» (Παροιμίες 1:8,9)

Η εμπιστοσύνη της στον Θεό είναι ακλόνητη, ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές. Παρά τις δοκιμασίες, παραμένει σταθερή στην πίστη της, δίνοντας στα παιδιά της καλό παράδειγμα υπομονής και ελπίδας. Φροντίζει για την τάξη και την καθαριότητα του σπιτιού, αλλά κυρίως για την πνευματική καθαρότητα της οικογένειας. Στόχος της δεν είναι η τελειότητα, αλλά η αρμονία και η αγάπη.

Πάνω απ’ όλα, υπερασπίζεται το δίκαιο και το σωστό, προστατεύοντας τα παιδιά της από τις επιρροές μιας κοινωνίας που συχνά χαρακτηρίζεται από σύγχυση αξιών. Αν και καμία μητέρα δεν είναι τέλεια, η χριστιανή μητέρα επιδιώκει συνεχώς να βελτιώνεται, βασιζόμενη στη χάρη του Θεού.

«Το στόμα της το ανοίγει με σοφία κι έχει καλοσυνάτες διδαχές στη γλώσσα της» (Παροιμίες 31:26

Η σημασία της μητέρας συνδέεται άμεσα με το ζήτημα της αγωγής των παιδιών. Στη σημερινή εποχή, όπου η εκπαίδευση επικεντρώνεται κυρίως στη γνώση και τις δεξιότητες, συχνά παραμελείται η πνευματική πλευρά (διάσταση). Ωστόσο, η ουσιαστική αγωγή δεν αφορά μόνο τη μόρφωση του νου, αλλά και τη διαμόρφωση της ψυχής.

Η πρώτη και βασικότερη αρχή της σωστής αγωγής είναι η συνειδητοποίηση ότι η ψυχή του παιδιού έχει αιώνια αξία. Όλα τα άλλα, όπως η επιτυχία, η μόρφωση, η κοινωνική καταξίωση (θέση), είναι δευτερεύοντα μπροστά στο θέμα της σωτηρίας και της πνευματικής πορείας του παιδιού της. Κάθε απόφαση που αφορά το παιδί πρέπει να λαμβάνεται με γνώμονα το ερώτημα: πώς θα επηρεάσει αυτό την ψυχή του;

Η αγωγή πρέπει να βασίζεται στη γνώση της Αγίας Γραφής. Η εξοικείωση των παιδιών με τον Λόγο του Θεού από μικρή ηλικία αποτελεί θεμέλιο για τη σωστή κατανόηση της ζωής. Μέσα από τη Βίβλο, τα παιδιά μαθαίνουν για την αμαρτία, τη σωτηρία, την αγάπη του Θεού και το έργο του Χριστού. Η γνώση αυτή τα βοηθά να αποκτήσουν σταθερές αξίες και να μην παρασύρονται από τις επιρροές του κόσμου.

Σημαντική είναι η συνήθεια της προσευχής. Η προσευχή αποτελεί την καρδιά της πνευματικής ζωής. Μέσα από αυτήν, το παιδί μαθαίνει να επικοινωνεί με τον Θεό, να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του και να ζητά οδηγία..

Η συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας αποτελεί βασικό στοιχείο της αγωγής. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν τη σημασία της κοινής λατρείας και να συμμετέχουν ενεργά σε αυτήν. Η παρουσία τους στον χώρο της λατρείας, ακόμη κι αν δεν κατανοούν πλήρως όλα όσα συμβαίνουν, συμβάλλει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους και στη σύνδεσή τους με την πίστη.

Οι γονείς δεν πρέπει να αφήνουν την αγωγή των παιδιών στην τύχη ή να ακολουθούν τις τάσεις της εποχής. Η ευθύνη τους είναι μεγάλη και απαιτεί προσπάθεια. Με αγάπη, υπομονή και επιμονή, καλούνται να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους στον δρόμο της αλήθειας.

Η μητέρα, ιδιαίτερα, έχει πρωταρχικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Με την καθημερινή της παρουσία, επηρεάζει βαθιά τα παιδιά της. Οι πρώτες προσευχές, οι πρώτες διδαχές, τα πρώτα βιώματα συνδέονται συνήθως με τη μητέρα και μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη.

Τελικά, η μητρότητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και πιο ιερά καθήκοντα. Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς και συχνά απομακρύνεται από τις πνευματικές αξίες, η ανάγκη για συνειδητές, θεοσεβείς μητέρες είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Μέσα από την αγάπη, τη θυσία και τη σωστή αγωγή, η μητέρα μπορεί να διαμορφώσει όχι μόνο το μέλλον των παιδιών της, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.